Tag Archives for " blog "

Zwanger!

Zwanger !

Zwanger !

De geboorte van ons blog begint met een mooi en voor velen herkenbaar verhaal over de prille zwangerschap.
Voor mij is het alweer 8 jaar geleden dat ik voor het eerst zwanger werd. Ik weet het nog precies. Het was net na mijn verjaardag. Al een ruime week had ik het gevoel dat het weleens raak kon zijn.Testen of niet testen, het zal toch niet?Morgen wil ik testen zei ik tegen manlief! Ach joh wacht nog een weekje, het is vast nog niet te zien. Dat is natuurlijk tegen dovenmansoren gezegd bij een potentieel zwangere vrouw.Zuchtend zei hij: oke, morgen gaan we testen. Je bent heus wel zwanger hoor.Er volgde een onrustige nacht, vol verwachting en opwinding, dat gevoel dat je vroeger had als er iets heel spannends stond te gebeuren, of als je jarig zou zijn. En natuurlijk om 6 uur al wakker.De test zei, gebruik de eerste plas van de dag. Nougoed, dat moest het om 6 uur ’s ochtends maar gebeuren! Bibberende handjes openden het doosje, slaperige ogen lazen het briefje dat erbij zat nog eens. Zo moeilijk was het niet. Gewoon doen wat er staat.

En dan wachten, en wachten, rillend op de koude badkamervloer. De eerste fantasieën over hoe het zou zijn met zo’n klein baby’tje dwarrelden door mijn hoofd.

En daar was hij! Een dik kruis op die test. Geen twijfel over mogelijk.  Met grote ogen staarde ik naar het ding. Dat kruis betekende dus dat er een kindje groeide in mijn buik! Een baby! Van ons! Zwanger! Ik ben zwanger!

Nadat ik in de badkamer een rondedansje met mezelf maakte, huppelde ik, blij als een kind de slaapkamer in. Manlief lag daar natuurlijk nog in diepe slaap. Kijk! Schreeuwde ik in zijn oor! Kijk dan! We zijn zwanger, we krijgen een baby!

Huh? Mompelde het onder de deken vandaan. Hoezo? Wat dan? Heb je al getest? Hoe laat is het dan? Dat maakt allemaal niet uit, riep ik terug. We krijgen een baby! We zijn zwanger!

En toen, dat moment vergeet ik nooit werden ook zijn ogen groot. En hoe! Een baby! Wow! Riep hij vol ongeloof, wat geweldig!

En zo kwam het, zo dansten we op die zondagmorgen, inmiddels kwart over 6 door de kamer. En die grijns? Die was lange tijd niet meer van het gezicht van manlief af te krijgen.

Inmiddels zijn onze kanjers alweer 7, 5 en 2 jaar oud en die grijns zie ik nog vaak.

Zomaar even verschijnen, van trots of verwondering. Of vertedering als onze oudste twee hun kleine broertje wel even zullen leren hoe je een treinbaan bouwt…

Cookie instellingen

KleinGeluk maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Daarnaast maken we ook gebruik van andere soorten cookies. Hieronder vind je een uitleg van de soorten cookies en kan je aangeven welke soorten cookies je wilt accepteren.

Privacy policy | Sluiten
Instellingen